Amulet Czerwonego Księżyca | ROZDZIAŁ 1

                Wschodzące, poranne słońce oświetlało polną drogę niedaleko małego miasteczka. Znajdowało się ono na takim uboczu,  że nawet nie było tabliczki z nazwą miejscowości. Mieszkańcy nazywali je po prostu Polasie. Żyło tutaj tylko kilka tysięcy mieszkańców. Jak na liczebność polskich miast to bardzo mała ilość. Można powiedzieć, że każdy znał tutaj każdego. Przynajmniej z widzenia. Gdzieś, z daleka od centrum i zgiełku jeżdżących samochodów, stało kilka śnieżnobiałych domków. Jeden z nich się dość mocno wyróżniał. Nie było tutaj widać przepychu ani wielkiego basenu w ogródku. Jedyną dekoracją, jaką można było dostrzec, była zrobiona na szybko huśtawka na drzewie. Dwa kawałki grubego jak stal sznura i kawałek niestabilnie kiwającej się deski między nimi.

                Drzwi frontowe domu uchyliły się lekko i wybiegł z nich drobniutki piesek. Zanim szedł niewysoki Pan. Po sposobie chodzenia było widać, że to głowa rodziny. Pewnym krokiem przystanął na werandzie i spojrzał na gazetę, którą niedawno listonosz podrzucił pod drzwi. Robi to każdego dnia roboczego,żeby mieszkańcy byli na bieżąco z wszystkimi sprawami. CODZIENNOŚĆ. Tak nazywał się ogólnopolski magazyn, który każdego dnia dostarczał wszystkich najważniejszych wiadomości z Polski. Dla bardziej zamożnych czytelników wydawnictwo wypuszczało dwa razy grubsze wydania CODZIENNOŚĆ: PREMIUM, które obejmowały dodatkowe newsy ze świata.[…] Pod tytułem widniała zawsze  aktualna data. Tym razem: 17 września 2017 roku.

– Karmelek! Nie uciekaj daleko! – zawołał, bardziej mówiąc do siebie niż do psa. Ten zaszczekał i wesoło pomerdał ogonem znikając w pobliskich krzakach.

                Gdy Pan wrócił do domu w kuchni, przy stole, czekała już jego żona i najmłodszy syn. Dwoje starszych braci już dawno opuściło rodzinne gniazdko. Mieszkają teraz w różnych częściach świata i nie utrzymują z rodziną kontaktów. Rodzynek, który pozostał przy rodzicach to młody mężczyzna średniego wzrostu oraz szczupłej postury. Włosy ścięte bardzo krótko, brązowe oczy. Nie było można nazwać go pod żadnym pozorem brzydkim. Miał swój urok, co skutkowało tym, że musiał się co jakiś czas odpędzać od -upierdliwych jego zdaniem – dziewczyn.
Szybko dokończył jeść swoje płatki z mlekiem, które bardzo uwielbiał, po czym zerwał się z krzesła jak oparzony.

– Muszę lecieć do szkoły, bo się spóźnię. To mój pierwszy dzień z nową klasa. – rzucił a w pośpiechu do mamy, jakby od niechcenia machnął ręką do taty i zniknął za drzwiami frontowymi.

Rodzina Nani mieszka w Polasiu dopiero od tego lata. Tata podjął się pracy w nowym oddziale jego starej firmy, więc Moniek był zmuszony pożegnać się z dawną szkołą i jego znajomymi. W sumie nie było to ciężkie zadanie, ponieważ nie miał ich wielu. Od zawsze był cichym, spokojnym i zamkniętym w sobie chłopakiem, którego nie interesuje to, co się dookoła niego dzieje. Był on i jego świat. Zawsze czuł się jakiś inny. Tym razem miał poznać swoją nową klasę.

                Idąc do szkoły mijał skrzyżowania jeden po drugim.  Rozglądał się do okoła, jakby z nadzieją, że znajdzie coś bardziej interesującego niż zbliżające się zajęcia lekcyjne.

                W tym mieście nie było nic interesującego. Nudziłem się.  Zacząłem patrzeć w niebo i bujać w obłokach. Nagle, gdy rozeszły się chmury, spostrzegłem wielką tarczę księżyca. Dzisiaj będzie pełnia – pomyślałem. Jednak w tej gwieździe było coś tajemniczego.  Wyglądało to tak, jakby cała jej powierzchnia miała przybrać kolor pomarańczowo-czerwony. Po chwili z rozmyślań wybił mnie przystanek autobusowy, który widniał już na horyzoncie. Jednak to nie on skupił na sobie moją   uwagę. Kilka metrów przed przystankiem, pod oknem Cukierni „Żelki u Helki!” stała zakapturzona postać. Kobieta. Przez chwilę widziałem jej zielono-szare oczy, które zdawały mi się, że patrzą w moją stronę. I te długie, kręcone brunatne włosy. […] Odwróciła wzrok i skręciła w głąb ciemnej ulicy za sklepem. Podbiegłem. Chciałem porozmawiać. Byłem kompletnie zaintrygowany jej osobą, a może nawet i odrobinę zauroczony jej urodą? Kobieta zniknęła, jakby rozpłynęła się w powietrzu. Nie było po niej żadnego śladu. W miejscu gdzie stała, został malutki woreczek. Nie mogłem się powstrzymać i zajrzałem do środka. Czerwony kamień przypominający swoim kolorem dzisiejszego dnia Księżyc. Pierwszy raz widziałem coś takiego na oczy. Schowałem zgubę do kieszeni i poleciałem na autobus. Nie mogłem się spóźnić do szkoły!

                Moniek był kompletnie nieświadomy tego, że jest przez kogoś obserwowany. Tutaj zaczyna się jego przygoda…

Reklamy

3 komentarze do “Amulet Czerwonego Księżyca | ROZDZIAŁ 1

  1. My Name

    No nawet płynnie się czyta tylko nie pasuje mi np. po chodzie można było poznać że to głowa rodziny – jak to po chodzie? Może po ubiorze albo zmarszczkach malujących się na twarzy?
    I też to przejście z trzeciej osoby do pierwszej nie było płynne.
    Ale jak na pierwsze opowiadanie to LoL jestem pod wrażeniem! Piękny płynny bezbolesny język 😉
    A piszesz co ślina przyniesie czy zrobiłeś już plan powieści??
    Pozdro tak trzymaj!!!

    Polubienie

    Odpowiedz
    1. MonieK Autor wpisu

      Nie mogłem znaleźć pod to zastępstwa. Akurat przejście z trzeciej osoby do pierwszej do zabieg celowy, będę go często stosował. Nie mogłem się zdecydować czy umieścić narratora pierwszoosobowego czy trzecio, jednak każdy z nich może to inaczej przedstawić.
      Mam krótki plan początku powieści, a to co się dzieje między punktami to na bieżąco wychodzi. Raz napiszę, drugi raz przeczytam, poprawie błędy, znowu przeczytam, znowu pozmieniam.. a i tak wszystkich błędów nie dam rady wyłapać.
      Dzięki za opinie 🙂

      Polubione przez 1 osoba

      Odpowiedz
  2. My Name

    A ja po prawie 3 godz na nogach dosłownie na nogach, padam… Dziś chciałabym Harrego Pottera poczytać ale ciągnie mnie do psychologicznej… Pora brać się za literaturę!!! Tylko Mozzarella i herbata…
    Cze

    Polubione przez 1 osoba

    Odpowiedz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s